در پی بی حرمتی خواننده فراری به ساحت مقدس امام نقی علیه السلام، یکی از هنرمندان ایرانی به نام "مهران باقری" با خواندن شعری با ترانه "امید وفا"،به شاهین نجفی پاسخ داد:

فکر می کردم پر دردی/فکر می کردم مثه مایی/مسیری که تو میری/دیگه از ماها سوایی/من نخواستم که بخونم/دل شکسته شه سکوتم/واسه کی می خونی بزدل/یه نگاه کن روبروتو/تو رو مردم گنده کردند/بی اونا منو تو هیچیم/وقتی/تو دلا نباشیم/منو تو مهره پوچیم/این مقدسات ما بود/چرا حرمتو شکستی
لعنت خدا به قلبت
تو دل شیطون نشستی/نمی ذارم خونه دل/خالی از حسه خدا شه/آدمی مثل تو باید/رو زمین دیگه نباشه/چه میدونی از/کسی که/زندگیش مدیون ما بود/از کسی که بوی هیئت/واسش اندازه ی دنیاس.چه میدونی از کسی که/به چشه خیس میده حاجت
اسم اونو میگه هرکی/زود میشه دعاش اجابت/نمی دونم قصد تو از/این همه حرف چی بوده
پشت این شعری که خوندی/اما می دونم کی بوده/یه روز میدی جواب این همه بی حرمتی رو/اون روز کسی نیست دیگه به جا بیاره شاهین نجفی رو....

برای دانلود کلیک کنید(حجم ۵مگ)

دانلود کنید(حجم ۴ مگ)

در زندگی زخم هایی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می خورد و می تراشد.

این دردها را نمیشود به کسی اظهار کرد، چون عموما عادت دارند که این دردهای باورنکردنی را جزو اتفاقات و پیش آمدهای نادر و عجیب بشمارند و اگر کسی بگوید یا بنویسد، مردم بر سبیل عقاید جاری و عقاید خودشان سعی می کنند آن را با لبخند شکاک و تمسخر آمیز تلقی بکنند زیرا بشر هنوز چاره و دوائی برایش پیدا نکرده و تنها داروی آن فراموشی بتوسط شراب و خواب مصنوعی بوسیله افیون و مواد مخدره است ولی افسوس که تاثیر این گونه دارو ها موقت است و بجا ی تسکین پس از مدتی بر شدت درد می افزاید.

صادق هدایت

مادرم...

تو دنیای ناشناخته ای هستی که شاید در این زمان فقط من آن را کشف کرده ام. تو قاموس عشق منی که با نقطه های وجودت می خواندی سرود نیازم را، با تو رویای زندگی ام به حقیقت می پیوندد.

چگونه می توان به توصیف عطر آفرینت نشست؟

چگونه می توان از لبریزترین احساس سخن گفت و زلال ترین عشق را به تصویر کشید؟

چگونه می توان از آن کوثر گفت که قطره قطره در پای کودکش می چکید بی هیچ تمنایی؟

آیا می توان در وصف او نوشت که نیازش جوشش محبت است و مهر! که باید نوشت او آفتاب است و مهر.

او گیاه عطر آگینی است از طراوت و تازگی.

باید نوشت او چشمه ای جوشان است از محبت، دریایی پرخروش از احساس و رودی روان در پای سپیدارهای زندگی.

ادامه مطلب....

وقتی جنازه ی ابن یامین را آوردند، گفتم سفره ی عقد بچینند. آن روز احساس کردم که حوریان بهشتی در اتاق عقد حضور دارند و برای پسرم که با یکی از آنها وصلت کرده از خوشحالی دف می زنند. زمانی که داشتم به دست و پای ابن یامین حنا می بستم انگار کسی به من گفت: حوریان، حنا را از دست و پای داماد می ربایند.»